„Pisarz z przypadku, autor z kibla”

Nie chcę być pisarzem. Już mnie to nie kręci. Dziś pisarzem może być każdy – i, niestety, prawie każdy się tak nazywa. Co chwila słyszę, że ktoś pisze książkę. Bo mu się tak akurat zachciało. Bo może. Bo wydaje mu się, że coś ma do powiedzenia.

Youtuber od pierdół, który przez pół życia bredził o głupotach przed kamerą? Jasne, napisał książkę – i to oczywiście „bestseller”. Zawodowa kucharka, która do tej pory umiała tylko przyprawiać rosół? Proszę bardzo – książka. I to niekoniecznie kulinarna, broń Boże. Sprzedawca krawatów, który pół życia spędził za ladą? Oczywiście, jego też coś „tknęło”. Dwudziestolatek, który nie przeżył jeszcze niczego, co można by nazwać życiem? Też pisze. O życiu. O tym, jak żyć. Bo przecież wie najlepiej. Nawet sprzedawca ziemniaków z targu pewnie ma już gotowy manuskrypt. Bo czemu nie? Każdy może. Każdy chce. Każdy pisze.

A najgorsze, że to się sprzedaje. Większość youtuberów już wydała książkę, mimo że to, co produkują, częściej przypomina ściek niż jakąkolwiek formę kultury. Nie przeszkadza to nikomu. Ba, to się nawet promuje. „Autor książki” brzmi dumnie – przynajmniej na okładce.

A ja mam się do tego przyklejać? Mam wchodzić do tej samej szuflady? Nie, dzięki. Nie chcę nazywać siebie pisarzem. Bo dziś to słowo nie znaczy już nic.

„Pisarz” brzmi teraz gorzej niż „kurtyzana”. Serio. Kurtyzana przynajmniej musi mieć jakieś umiejętności – wdzięk, talent do manipulacji, znajomość ludzkiej natury. To fach. A pisarzem może być każdy idiota z telefonem i dostępem do internetu. Kaprys, impuls, zbyt długie posiedzenie w kiblu – i już, jest „autor”.

Nie chcę być częścią tej tandety. Nie chcę należeć do tego samego gatunku samozwańczych „twórców”, którzy mylą notatnik z objawieniem. Pisarz? Dziś wystarczy się tak nazwać. I już jesteś. Gotowe.

Nie, nie chcę być pisarzem. Nie w takim świecie. Nie w tym bagnie.